Mijn auto is kapot. Ik ben een les rijker.

Een ongeluk zit in een klein hoekje en kan ons allemaal gebeuren. We kunnen dit niet voorkomen, maar wel proberen zo goed mogelijk om te gaan met eventuele negatieve gevolgen.

Vanochtend reed ik tegen een andere auto aan. De zon scheen, ik deed de zonneklep naar beneden, lette even niet goed op en BOEM! Gelukkig was het druk op de weg (iets waarvan ik nooit had gedacht dat ooit nog te zeggen) en knalde ik dus niet al te hard op de auto voor mij. Hard genoeg voor flinke schade aan mijn auto, maar hé, ik leef nog. Er was een vluchthaven in de buurt en het slachtoffer en ik reden daarheen voor de nodige formaliteiten. Wat moest ik zeggen? Ik heb geen idee hoe het kwam dat ik voor het eerst in 12 jaar “gewoon” tegen iemand aan ben gereden. Dus toen de vraag kwam: ‘Waarom remde je niet op tijd’ kon ik alleen maar ‘Sorry’ zeggen..

Gelukkig is sorry soms alles wat een mens wil horen; een erkenning van een gemaakte fout. De verdere afhandeling verliep vreedzaam. De camera's van de overheid zorgden voor een behulpzame meneer die door had gekregen dat er een ongeluk was gebeurd. Hij wilde helaas niet mijn nummerbord van het midden van de A10 halen, dus mocht iemand deze tegenkomen..? Ik kreeg het adres van een garage, reed erheen en over 3 dagen is mijn auto weer gemaakt en ben ik wat eurootjes lichter. Zoals ik al zei, ik leef nog.

Onvermijdelijk, onvoorziene zaken

Het vervolg van mijn reis met het ov gaf mij de gelegenheid om na te denken over wat er nou gebeurde. Ik weet het nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat reageren op spanning ook kan leiden tot fouten. Je kan niet voorzien wat er nog gaat gebeuren en waar je eventueel ook nog op moet reageren. Ik had last van de zon, dat leidde tot spanning, en deed de klep omlaag, de oplossing. Gelijktijdig ontstond een tweede spanning. De auto voor mij remde. Ik had dit niet voorzien en remde niet. BOEM!

Eerste hulp na ongelukken

In organisaties moet men ook constant keuzes maken gebaseerd op informatie die nu beschikbaar is. Het helpt om zo veel mogelijk informatie te verzamelen, zodat het risico op negatieve gevolgen daalt. Totdat er een glazen bol is die echt werkt blijft er echter altijd een stuk onbekend. Er zullen dus keuzes verkeerd uitpakken. Geen paniek, zolang je nog leeft kan je door. Hoe dan? Zo dan!

  • 1. Geef betrokkenen inzicht in de redenatie achter de keus "De zon scheen dus ik deed de klep naar beneden."
  • 2. Erken dat er negatieve gevolgen zijn "Ik zag daardoor niet op tijd dat u remde en botste tegen u op"
  • 3. Geef ruimte voor eventuele emoties en daaruit voortkomende reacties, die van jezelf en van de ander. Ik: “Shit! Mijn auto is kapot! Wat moet ik doen?” Hij: “Waarom let je niet op!?!?”.

En dan?

Ik had excuses kunnen verzinnen, had door kunnen rijden of had mijn persoonlijke frustratie op het slachtoffer kunnen botvieren. Allemaal manieren om niet toe te geven dat er iets fout is gegaan. We slaan de stap over van het erkennen van de vervelende situatie. Dat oncomfortabele gevoel willen we uit alle macht vermijden. Helaas, het vermijden betekent niet dat het er ook niet is. Meningen en gevoelens blijven onbewust invloed uitoefenen en zo de voortgang belemmeren.

De conclusie

Accepteer dat niemand alles weet en dat de mens dus feilbaar is. Erken naar elkaar wanneer dit is gebeurd en betrek elkaar hierin. Ga het oncomfortabele niet uit de weg, want wat er is, zal er zijn 🙂 Als de lucht geklaard is kan er weer worden gehandeld; schadeformulier invullen, auto laten maken. Vanaf maandag kan ik weer een les rijker de weg op; een ongeluk zit in een klein hoekje, ook wel bekend als de blinde vlek.

Nieuwsgierig geworden naar onze aanpak?


Middels facilitatie, training en intervisie biedt Rebelwise organisaties tools om van de spanning een deugd te maken.



Sharing is caring!